Kategori: Jobb

Èn på gata

Om dere ikke vil gi ham en jobb, så kan dere i det minste gi ham et svar?


SYTTENDE BRYTNING

«Jeg vil utfordre deg til en ting; gå ut av Sunnmørsposten, og lag en sak om den første personen du møter. Let etter historien til personen som er verdt å dele med dine lesere, og gi en ekthet og et ansikt til noe som kan ha betydning for andre.»

Sånn var eposten fra en ukjent (hei Anita) som kom i januar. Den har liksom ligget og modnet litt, for selv om det tilsynelatende er enkelt, så er det også en ubekvem situasjon. Og litt søkt. For har egentlig alle noe interessant å si? Er det ikke litt sånn skriveskole for journalister, «alle har en historie»? Og så er det jo heller ikke lett da, har aldri vært det, å stoppe fremmede på gata, særlig nå som jeg ikke har en klar agenda, et mandat.

Uansett, jeg stiller meg i gata utenfor Sunnmørsposten. De fleste haster forbi, unnskylder seg, ser nervøst på den lille opptakeren jeg bærer. Så er det en som stopper.

hiep2

 

Det er Hiep Thanh Nguyen. Jeg byr på kaffe inne i kantina. Han slår følge. Klart det, sier han. Selv om han egentlig har det litt travelt.

Her følger et sterkt redigert utdrag av den halvtimes lange samtalen som følger. (Du kan høre hele intervjuet, uredigert med usikker latter og alt, i toppen her. Og da forstår du også hvor forenklet et intervju nødvendigvis er i tekst, hvor mye som kan falle bort av nyanser, men vi gjør jo vårt beste, vi forsøker å destillere, trekke ut mening.)

– Hvor var du på vei nå, da?

– Jeg var på vei for å møte en kompis, han skal kjøre meg rundt for å møte arbeidsgivere. Jeg har vært på kurs.

– Hva slags kurs?

– De kaller det jobbsøkerkurs. Hos NAV.

– Jeg hører du ikke er fra Norge opprinnelig?

– Nei, jeg er fra Vietnam.

– Hvor lenge har du vært her, da?

– I 26 år. Jeg kom hit da jeg var nesten 18. Så du jobber her på Sunnmørsposten?

– Ja, det er en fin jobb. Da kan jeg gjøre sånn som nå, bare gå ut på gata og snakke med folk.

– Men når du vil snakke med folk, får du til det da?

– Nei, mange sier jo nei. De synes det er litt skummelt.

– Ja, men da må man være litt høflig.

– Ja, du ble jo med inn?

– Ja, man må det. Vi er jo mennesker. Man må ha litt respekt og være litt høflig.

– Og nå er du altså på jobbjakt?

– Ja. Jeg er veldig desperat. Jeg har en dårlig periode i livet akkurat nå. Det siste året har det skjedd veldig mye. Men jeg må bare kjøre på.

– Så bra at du tenker det, og ikke gir opp.

– Jeg har sendt ut 25 søknader med cv og alt. Har masse erfaring. Men jeg vet ikke hva som er galt med meg. 30 søknader sendte jeg i fjor. Og ingen ga meg svar engang.

– Er du for kresen?

– Jeg kan jobbe med alt. Fiskebedrift, restaurant, butikk, maler, jeg har prøvd alt sammen.

– Det er typisk å tenke at det har å gjøre med at du har et utenlandsk utseende og navn.

–Ja, det kan ha med det å gjøre.

– Men det sier vel ingen direkte?

– Nei. (og så litt senere:) Men hvis de må velge fra en liste med masse norske navn, og ett er utenlandsk…

– Kanskje det vil hjelpe om arbeidsgiverne treffer deg ansikt til ansikt. Og ser at du er en bra fyr.

– Ja. Mange er hyggelige. Men det er ikke alltid du merker at de snakker til deg og mener det. Sånn at det kommer fra hjertet. Jeg tror jeg kan merke det.

Det var smakebiten. Resten hører du oppe i toppen.

Håper det ordner seg, Nguyen. Med jobben og alt.

 

Dei finaste timane på dagen

Oddvar Gjerde er ein av dei som sørgar for at du får avisa kvar morgon. Han gjer det med presisjon, ære og innsats.

Oddvar Gjerde er ein av dei som sørgar for at du får avisa kvar morgon. Han gjer det med presisjon, ære og innsats.

Då er det berre hjorten, fuglane og Oddvar med avisa som er ute.

FJORTANDE BRYTNING

– Eg har ei god kone. Ho har stilt opp for meg og gått ruta når eg ikkje kan. Og ho har lært meg litt om innstilling til arbeid. Ho er frå Kina, eg trur det er litt annleis der. Sjølv står ho opp klokka fem og mediterer og gjer seg klar for arbeid. Eg må nok takke ho litt for at eg har fått til dette, seier Oddvar Gjerde.

Det har ikkje alltid vore slik. Men no, kvar morgon klokka 03.30, kimar alarmen heime hos Oddvar Gjerde på Haddal. Oftast er han allereie vaken. Kroppen er slik forma etter seks år med avisleveranser at han veit han skal opp, veit han skal i arbeid. I går vart 58-åringen frå Haddal kåra til årets avisbod i Sunnmørsposten. Få klager, høg leveringsevne, ferdig i tide og orden i bodboka er krava til den årlege utmerkinga. Oddvar trudde mest ikkje det var sant.

– Men det var fint, seier han.

– Er det ikkje dagar du tenkjer «å nei»?

– Jo, dei finst vel. Men det er berre noko ein lærer seg til. Eg tenkjer ikkje så ofte på det lenger. Så lenge ein legg seg i tide er det ikkje vanskeleg å stå opp.

– Kva er i tide?

– Vi legg oss vel i ni, halv ti-tida.

– Og så legg du deg nedpå litt når du kjem heim frå ruta, da?

– Nei. Eg kjem heim rundt sju, halv åtte. Ruta går heilt til Eiksund, det blir vel rundt 150 sunnmørspostar. Og så går eg på jobb.

– Det er imponerande. Og det er jo noko spesielt med desse timane på morgonen når mest ingen andre er oppe.

– Ja. Det er litt forskjellig som skjer. Fuglar. Vêret. Landskapet.

– Det er bra ting.

– Ja. Og så får ein oppdatert seg på nyheitene i bilen. Eg har ein kar eg køyrer attmed nokre gonger. Då har vi oss ein prat. Eg er oppteken av politikk. Først pratar vi om laust og fast, og så diskuterer vi politikk.

– Korleis fann du ut at du ville bli avisbod?

– I førstninga var det fordi eg sårt trengde å spe på inntekta. Og så haldt eg berre fram. Ein må berre vere villig til å legge litt innsats og ære i det.

– Ja, for du likar ikkje at folk ikkje får avisa?

– Nei, det er klart eg ikkje gjer det. Nokre gonger har eg jo gjort feil. Andre gonger er det andre årsaker. Eg prøver alltid å kome til bunns i det.

– Kva slags eigenskapar treng eit godt avisbod?

– Ein må klare å stå opp. Vere nøyaktig. Og kunne å kle seg. I år har det jo vore fint vêr, men eit av dei første åra var det slik at eg mest ikkje såg stativa under snøen. Trafikken er heller ikkje som før.

– Kva meiner du?

– Han er meir aggressiv, går det an å seie det?

– Absolutt. Mykje lastebilar, då?

– Ja, etterkvart kjem ein del tungtrafikk. Men eg veit omtrent kva tid han kjem over frå Sulesund, så eg tilpassar meg.

– Ein må vel det.

– Ja. Og så er det viktig å ha ein god bil. Det er ein jobb som slit mykje på bilane.